Blind and Broken

Haar helderblauwe ogen glinsterden terwijl het water steeds hoger kwam. De golven klotsten over haar poten, hoewel die niet nat werden.
Dit is je laatste waarschuwing, zei ze met haar lichte stem. Ga weg en je zult ongestraft blijven.
Ik moet met je praten, Eve! riep de indringer. Het water kwam al tot zijn borst. Ik heb je hulp nodig!
Eve's blauwe ogen kregen plotseling een rode glans. Het water kolkte om haar heen en de woede straalde van haar af.
Dit is allemaal jullie schuld! Jullie hebben haar kapot gemaakt! gilde ze. Ze zette haar rechter voorpoot naar voren en het water denderde op de indringer af. Die kon het water nog net ontwijken door op een naburige rots te springen. Zijn poten gleden bijna onder hem vandaan en hij kon nog net zijn evenwicht bewaren. Hij keek de sneeuwwitte lynx aan en keek in haar nietsziende ogen.
Je moet de echte daders pakken, Eve! Wie was degene die haar redde voor ze te pletter sloeg in een ravijn? Wie was degene die haar beschermde? zei de indringer en er verscheen een pijnlijke grimas op zijn gezicht. Pijn die hem bijna de adem benam. Pijn die nooit zou helen.
Het water werd weer normaal en de indringer liep naar Eve toe. Eve.. fluisterde hij. De lynx zakte in elkaar van verdriet en hij nam haar in zijn armen.
Het spijt me, Arren.. ik wist niet.. begon Eve met een van tranen verstikte stem.
Arren drukte haar tegen zich aan. We krijgen ze wel, Eve. Dat beloof ik je.. fluisterde hij in haar oor.
Ze zaten daar een tijdje tot Arren haar overeind hielp. We kunnen hier niet blijven. Ze hebben het op je gemunt, Eve. Kom, zei hij en hij liep terug het dichte woud in. Eve bleef even staan, wreef de tranen uit haar blinde ogen en verdween tussen de bladeren.

Arren duwde de laaghangende takken van een oude wilg opzij en liep de grote open plek op, gevolgd door Eve. Lex draaide zich om en liep naar zijn vriend. Eve's ogen waren roodomrand en gezwollen en Lex deed alsof hij het niet merkte. Hij wende zich tot zijn vriend.
Arren! Waar waren jullie?' zei hij lichtelijk beschuldigend. 'We hoorden gegil!
Alles is goed met ons, maar waar is de rest? Waar is het kamp?' vroeg Arren en hij liep naar het midden van de open plek. Overal lagen resten van een kamp wat zo te zien in brand was gestoken. Hij wreef met zijn poot over de plek waar eens zijn tent had gestaan. 'Lex?' vroeg hij opnieuw toen hij merkte dat zijn vriend niks zei en hij draaide zich om.
Lex leek opeens erg geïnteresseerd in het gras onder zijn poten. Toen hij opkeek stonden zijn ogen verdrietig.
We konden ze niet tegenhouden. Ze waren met teveel!' zei hij wanhopig.
Lex' woorden leken eerst niet tot Arren door te dringen. Lex, die altijd zo moedig en dapper was, had gefaald? Lex, die alles aankon, was er niet in geslaagd het dorpje te beschermen.
Hoe kon dit gebeuren, Lex?!' riep Eve. Ze draaiden zich geschrokken naar haar om, alsof ze er nu pas achterkwamen dat zij er ook nog was.
Eve liep op Lex af en stompte hem tegen zijn borst. Haar gezicht was verwrongen van pijn. 'Hoe kon je! Was Dimitry verliezen niet genoeg voor je?!' Ze begon te huilen en rende weg.
Lex keek verslagen naar zijn vriend. 'Arren. Ik kon het echt niet..' Hij duwde zijn shirt opzij en onthulde drie diepe sneeën in zijn borst, waar een wezen met scherpe klauwen hem geraakt had. Het bloed was nog maar net gestold.
Lex duwde zijn shirt weer op zijn plaats en ging naast zijn vriend staan. 'Ze hebben ze meegenomen, Arren. Dezelfde duivels die Dimitry..' zijn stem stierf weg. De gedachte aan Dimitry was ook voor hem te pijnlijk.
Ze zwegen een tijdje terwijl ze tussen de bomen door keken hoe de zon langzaam onderging_ De eerste sterren verschenen al aan de hemel toen Arren opstond en Eve ging zoeken. Lex liep geruisloos achter hem aan.

Eve?' fluisterde Arren en hij liep richting de plek waar het gesnik was weggestorven. Een kleine gedaante zat in elkaar gedoken op een omgevallen boomstam. Haar schouders schokten van het ingehouden snikken. Arren liep voorzichtig naar haar toe en ging naast de boomstam staan. Lex was verderop blijven staan en Arren keek hem hulpeloos aan.
Eve stopte even met snikken en haalde haar neus op. 'Eve,' begon Arren. Hij zuchtte even voor hij verder ging. 'Wat er gebeurd is, is onbeschrijflijk_ Onvergetelijk_ Maar ik weet zeker dat Dimitry dit niet gewild heeft. Ze was de vrolijkheid in eigen persoon en ze zou nooit toegestaan hebben dat wij alleen maar zouden rouwen, terwijl onze beste vrienden misschien hetzelfde lot staan te wachten. Eve, weet jij nog wat ze zou zeggen?' hij keek vragend naar Eve.
Waar wachten jullie nog op, stelletje nietsnutten. Er..' haar stem stokte.
Er staat werk op ons te wachten..' maakte Lex haar zin af. Hij kwam bij hen staan en samen keken ze naar de met sterren bezaaide hemel. Vanaf dat moment wisten ze precies wat ze zouden gaan doen.

The great catch

Zeg Eve, hoe komt het dat je blind bent, en toch alles kan zien?' vroeg Lex. Ze waren inmiddels een dag onderweg en het pad begon steeds verder te vervagen. Uiteindelijk zouden ze zich een weg door het dichte bos moeten banen.
Eve grinnikte en sprong over een afgebroken tak. 'De voelsprieten boven mijn ogen zijn, nadat ik blind was geworden, ontzettend gevoelig geworden. Daardoor merk ik alles op binnen een bepaalde straal. Ze hebben de taak van mijn ogen zeg maar overgenomen.'
Lex trok een wenkbrauw op. 'Maar dan kun je zeker geen gezichtsuitdrukkingen zien?'
Klopt,' zei Eve en ze glimlachte. Lex grijnsde en draaide zich om. Arren liep zo'n vijf meter achter hen en leek diep in gedachten verzonken. De uitdrukking op zijn gezicht stond ernstig en Lex wist zeker dat hij aan Dimitry en de anderen dacht. Hij was nooit zo open met zijn gevoelens en gedachten en Lex besloot hem met rust te laten.
Het pad werd ruiger naarmate ze dichterbij de bergen kwamen en was inmiddels verdwenen. Lex duwde een paar grote bladeren weg en zag een smalle, gammele brug. Het ravijn was zeker honderd tot tweehonderd meter diep en er was geen weg terug. Ze moesten erover heen.

Lex? Is er iets?' vroeg Arren toen Lex was blijven staan. Hij liep naar hem toe en zag het ravijn nu ook. 'Daar moeten we zeker overheen?' zei hij geërgerd. 'Reizen gaan ook nooit zonder problemen en obstakels.' Hij liep naar de brug en zette er voorzichtig één poot op.
Arren, kijk uit!' riep Eve ui, maar er gebeurde niks. De brug kraakte een beetje, maar leek in staat om zijn gewicht te dragen. Arren ging voorzichtig op de brug staan, die gevaarlijk kraakte, maar heel bleef.
Ik denk dat we wel bij de overkant kunnen komen,' zei hij, terwijl hij voorzichtig verder liep. De brug zwaaide heen en weer, maar Arren bereikte zonder kleerscheuren de overkant.
Lex keek naar Eve. 'Dames eerst,' zei hij. Eve keek geschrokken van hem naar de brug. 'Dacht het niet!' zei ze en ze deed een stap achteruit. Lex haalde zijn schouders op en liep voorzichtig de brug op. Behalve een krakend geluid gebeurde er niks.
Pas toen Lex ook de overkant had gehaalde, zette Eve een poot op de brug. Ze haalde trillerig adem en liep stapje voor stapje verder. Op de helft zwaaide brug zo erg heen en weer dat ze geschrokken op de brug ging liggen. De brug kraakte alsof hij het ieder moment kon begeven en een plank stortte in het ravijn.
Eve gilde en zag als eerste de draak die kwam aanvliegen.
Eve!' gilde Arren en hij wilde de brug oprennen toen de draak Eve al gegrepen had.
Arren!' gilde Eve voordat ze uit het zicht verdween. Arren liet zich verslagen op de grond zakken en staarde naar het punt waar de draak en Eve uit het zicht waren verdwenen. 'Nee.. niet ook Eve..' mompelde hij zwakjes.



Featuring:
Evemy the white xweetok
Arenni the desert xweetok
My future maraquan ixi (Lex)
A random dragon.



Layout made by Nienkju